از شاگردان بزرگ و نامى او كه در قرن هفتم و هشتم هجرى شهرت فراوان داشتند : اوحد الدين كرمانى ( متوفى سال 635 هجرى ) و ديگر نجيب - الدين على بزغش شيرازى ( متوفى سال 678 هجرى ) و ديگر مشرف - بن مصلح سعدى شيرازى ( متوفى 690 يا 691 هجرى ) و ديگر شيخ شمس الدين صفى و ديگر شيخ احمد يسوى و عز الدين محمود كاشانى نطنزى صاحب ترجمه عوارف المعارف سهروردى و شارح قصيده تائيه ابن فارض كه او و كمال الدين عبد الرزاق كاشانى هر دو مريد عبد الصمد نطنزى و او مريد نجيب الدين بزغش شيرازى بود . تعاليم شيخ نجم الدين كبرى بعد از قتل او در سال 618 هجرى به‌وسيله مريدان معروفش شيخ الاسلام سيف الدين باخرزى ( متوفى سال 658 هجرى ) در ماوراءالنّهر و عين الزمان جمال الدين گيلى ( متوفى 651 هجرى ) در قزوين و شيخ سعد الدين محمد بن مؤيد - بن عبد الله حمويه ( متوفى 650 هجرى ) در خراسان و بابا كمال جندى در تركستان و شيخ رضى الدين على لالا ( متوفى سال 642 هجرى ) و شيخ نجم الدين دايه ( رازى ) انتشار يافت . لازم به توضيح است كه در اوايل قرن هفتم هجرى طريقه كبرويه به دو شاخه تقسيم گرديد كه يك شاخه آن در سرزمين روم توسط شيخ نجم الدين دايه ( متوفى سال 654 هجرى ) و بهاء الدين محمد معروف به بهاء ولد ( متوفى سال 628 هجرى ) پدر جلال الدين محمد بلخى ( مولوى ) كه هر دو اواخر عمر خود را در بلاد روم مىگذراندند ، انتشار و ادامه يافت كه جزئيات آن مربوط به اين تحقيق نيست . و خوانندگان مىتوانند به تاريخ نهضتهاى فكرى ايرانيان ( از مولوى تا جامى ) تحقيق و تأليف نگارنده ( رفيع ) مراجعه كنند . اما در ايران بعد از شيخ على لالا ، شيخ جمال الدين بدر الدجى احمد جوزقانى همدانى ( متوفى سال 699 هجرى ) و شيخ نور الدين عبد الرحمن اسفراينى ( متوفى سال 717 هجرى ) و شيخ علاء الدوله